O powstańczych dniach trochę inaczej

Książka jest zapisem wspomnień Marii Biegniewicz-Steyer „Elżbiety”, łączniczki i sanitariuszki w powstaniu warszawskim, obejmującym przede wszystkim powstańczą codzienność, mniej – opis walk, zakończonym relacją o bestialskiej egzekucji powstańców i cywilów wychodzących z kanałów przy ulicy Dworkowej w dniu 27 września 1944. Uczelnia Łazarskiego wydała tę publikację w ramach współpracy ze środowiskiem kombatantów Pułku Baszta, w którym walczył również założyciel Uczelni – Ryszard Łazarski.

Maria Biegniewicz-Steyer urodziła się w 1925 r. w Warszawie jako najmłodsza z trojga rodzeństwa. Podczas okupacji uczyła się na tajnych kompletach gimnazjalnych, w 1940 r. złożyła przysięgę w ZWZ (Związek Walki Zbrojnej, następnie przemianowany na Armię Krajową) i została skierowana do wywiadu wojskowego. W 1943 r. została łączniczką w kompanii B1 pułku „Baszta”. Równocześnie zaliczyła pierwszy rok studiów medycznych na tajnych kompletach. W czasie powstania jako łączniczka-sanitariuszka uczestniczyła w walkach drugiego plutonu kompanii B1 na Mokotowie i pracowała w szpitalach. Odznaczono Ją w czasie powstania Krzyżem Walecznych oraz Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Po wojnie otrzymała: Krzyż Armii Krajowej, Warszawski Krzyż Powstańczy oraz inne odznaczenia i nominację na stopień porucznika. Po upadku powstania, ucieczce z obozu w Pruszkowie, przeżyciu pacyfikacji Drzewicy i tułaczce wróciła do Warszawy. Przez rok zatrudniona była w PCK. Po ukończeniu studiów pracowała jako lekarz pediatra w Szpitalu Praskim, Instytucie Matki i Dziecka oraz lecznictwie otwartym. Wyszła za mąż za mgr. inż. Włodzimierza Steyera, żołnierza batalionu „Zośka”. Przeżyli razem 50 lat.