Perspektywa i kierunek rozwoju szkolnictwa wyższego. Jak kształcić, by sprostać potrzebom zmieniającego się rynku pracy?

Tytuł publikacji jest interesujący i ważny z punktu widzenia przyszłości edukacji w świecie zdominowanym cyfrową transformacją, która pozostawia swój znaczący ślad w każdym sektorze życia ludzkiego. Od pewnego czasu formułowane są pytania, jak wobec zachodzących i przewidywanych zmian społecznych i gospodarczych ma reagować szkolnictwo wyższe? Na ile obowiązujące paradygmaty kształcenia czynią zadość potrzebom rynku pracy, bądź też domagają się radykalnych zmian? Próba odpowiedzi na te i podobne im pytania była już wielokrotnie podejmowana w literaturze światowej, także w Polsce. Niemniej dynamika przeobrażeń, związana między innymi z rozwojem AI, domaga się nowych opracowań i propozycji rozwiązań na miarę diagnozowanych wyzwań, rozpoznawalnych zarówno w skali makro – w wymiarze ogólnoświatowym, jak i zawężonych do lokalnych potrzeb. Wydaje się, że świadomość tego znalazła się u podstaw refleksji autorów publikacji, która jednoznacznie zwraca uwagę na konieczność zmiany zarówno w patrzeniu na wspólnotę akademicką jutra, jak i na sam proces kształcenia akademickiego. Główny problem, jaki został zawarty w tytule książki, jest ukazany w potrójnej perspektywie: normatywnej, praktycznej aplikacji do określonych programów i potrzeb rynku pracy.

Monografia podejmuje istotną i aktualną problematykę dotyczącą kierunków rozwoju szkolnictwa wyższego w kontekście dynamicznych przemian technologicznych oraz zmieniających się wymagań rynku pracy. Już na poziomie tytułu oraz założeń wstępnych publikacja sygnalizuje ambicję uchwycenia jednego z kluczowych wyzwań współczesności dotyczących sposobów kształcenia w warunkach rosnącej roli nowych technologii, w szczególności sztucznej inteligencji.