Od wielu lat Unia Europejska postuluje o zacieśnienie współpracy pomiędzy uczelniami wyższymi oraz przedsiębiorstwami. Pożądana kooperacja obejmuje zarówno działania badawcze, jak i stałe dostosowywanie modelu edukacji do aktualnych potrzeb rynków pracy. W kontekście obecnego kryzysu gospodarczego w Europie, partnerstwo pomiędzy placówkami oświaty i przedsiębiorstwami nabiera szczególnego znaczenia i jednocześnie stanowi wyzwanie dla uczelni europejskich, które odgrywają kluczową rolę w procesie tworzenia coraz wyższego poziomu kompetencyjnego europejskich pracowników. Wyzwanie obejmuje zarówno dostosowywanie modelu edukacji do aktualnych wymagań rynkowych, jak i budowanie „dialogu” pomiędzy pracodawcami, uczelnią i absolwentami.

Budowanie wspomnianego „dialogu” wymaga m.in. gruntownej zmiany w postrzeganiu roli uczelni wyższej w kształceniu przyszłych pracowników. Obecnie, przypisywanie placówkom oświaty wyłącznie funkcji realizacji określonych programów studiów jest dalece niewystarczające. Uczelnia powinna również pełnić funkcję platformy, która z wykorzystaniem swoich dotychczasowych doświadczeń i posiadanych zasobów, umożliwi wsparcie absolwenta wkraczającego na rynek pracy, aktywizację osób pozostających bez zatrudnienia oraz zmianę kwalifikacji danego absolwenta w celu dobrania jak najbardziej efektywnej ścieżki zawodowej.

Nie jest to łatwy proces zmian, wymaga wydłużenia ‘więzi’ pomiędzy uczelnią a studentami (absolwentami) oraz ponownego rozpatrzenia proporcji zasobów wykorzystywanych na realizację ścieżek kształcenia oraz na rozwój zawodowy i integrację na rynku pracy. Co więcej, poszerzenie roli uczelni o ten obszerny element wymaga pozyskania nowych źródeł finansowania, inwestycji w kadry i innych czynników związanych z podjęciem nowej inicjatywy.

Chociaż trudno oszacować bilans kosztów i pozytywnych rezultatów powyżej wspomnianego procesu zmian, zaangażowanie uczelni w rozwój zawodowy absolwentów i wydłużenie ‘więzi’ pomiędzy absolwentami a uczelniami wyższymi wydaje się być nie tylko koncepcją, która wymaga rozważenia, lecz warunkiem koniecznym do zbudowania pomostu pomiędzy światem nauki i pracy.

Uczelnia Łazarskiego, podejmując powyższe wyzwanie, w 2010 r. pozyskała dofinansowanie na realizację projektu: „Europejski wymiar rozwoju osobistego i zawodowego absolwentów Uczelni Łazarskiego” w ramach programu Leonardo da Vinci („Uczenie się przez całe życie”; www.leonardo.org.pl).

Skonkretyzowano koncepcję wsparcia absolwentów w rozwoju zawodowym poprzez wdrożenie nowego typu wymiany międzynarodowej – staży zagranicznych w jednym z czterech krajów Unii Europejskiej (Wielka Brytania, Niemcy, Hiszpania, Malta). Dobór instytucji partnerskich zakładał różnorodność kulturową, językową oraz zróżnicowanie profilu działalności. Czteromiesięczne staże odbyły się w przedsiębiorstwach, instytucjach administracji publicznej oraz organizacjach pozarządowych.

Podążając za unijną strategią zwiększania przejrzystości kwalifikacji oraz kompetencji pracowników na unijnym rynku pracy, Uczelnia wydała uczestnikom dokument ‘Europass Mobilność’ (www.europass.org.pl), współpracując w tym zakresie z instytucjami docelowymi.
Model rozwoju zawodowego został uzupełniony o moduł poświęcony umiejętnościom miękkim i niestandardowym kompetencjom, które są coraz bardziej cenione przez pracodawców. Uczestnicy projektu odbyli szkolenia z zakresu m.in. profesjonalnego wizerunku w biznesie, skutecznych dokumentów aplikacyjnych, zarządzania czasem oraz nabyli wiedzę na temat możliwości założenia własnej działalności gospodarczej. W ramach modułu zorganizowane zostały również specjalistyczne lektoraty językowe, które miały za zadanie odświeżyć umiejętności językowe z zakresu danej dziedziny naukowej.

Uczestnicy programu kontynuowali również rozwój naukowy i napisali prace badawcze obejmujące różne obszary tematyczne, m.in. instytucję rozwodu na Malcie, problematykę oszustw timesharingowych w Anglii, dyplomację kulturalną Niemiec. Ten element projektu miał za zadanie pobudzić absolwentów do kontynuacji aktywności naukowej i ciągłego poszerzania wiedzy w zakresie wybranej dziedziny.

W skali krajowej, niewiele uczelni wyższych zdecydowało się na wdrożenie tego typu wymiany. Uczelnia Łazarskiego podjęła inicjatywę w zakresie promowania tego typu inicjatywy wśród uczelni wyższych. W tym celu zostało zorganizowane seminarium na temat mobilności zawodowej absolwentów na europejskim rynku pracy, na które zostali zaproszeni absolwenci, przedstawiciele uczelni wyższych oraz innych instytucji.
Podjęto debatę na temat istoty tego typu współpracy oraz możliwości oferowanych przez środki unijne. Inicjatywa zaowocowała wymianą doświadczeń i opinii między uczelniami wyższymi, a także zainicjowała późniejsze zainteresowanie, które być może przyczyni się do zwiększenia w przyszłości tego typu wymiany w skali krajowej, a tym samym wpłynie na poziom kwalifikacji i doświadczenia zawodowego polskich absolwentów.

W programie wzięło udział 27 uczestników o różnych kwalifikacjach, predyspozycjach oraz ukierunkowaniach zawodowych. Zastosowany model rozwoju ujawnił, iż korzyści mogą zostać osiągnięte przez jednostki o zróżnicowanych uwarunkowaniach i jednocześnie wskazał, jak ulepszyć dotychczasowe rozwiązanie, by absolwenci jeszcze efektywniej korzystali z oferowanym im możliwości w ramach programu Leonardo da Vinci. Na podstawie doświadczeń i ewaluacji całego projektu, Uczelnia opracowała kolejną edycję wymiany i wprowadziła ulepszony model rozwoju zawodowego absolwentów w ramach nowego projektu „Dwa modele rozwoju osobistego i zawodowego absolwentów Uczelni Łazarskiego”.

Wszystkie powyższe działania z wykorzystaniem środków programu Leonardo da Vinci wyrażają ideę, która przyświeca realizowanym projektom: „Absolwent jest najlepszą inwestycją uczelni wyższych i Unii Europejskiej”. Tych pierwszych, ponieważ to właśnie absolwenci są „żywą wizytówką” instytucji wśród pracodawców. Inwestycją w skali unijnej, ponieważ to kompetentni pracownicy, z wszechstronnym doświadczeniem zawodowym powinni budować gospodarkę i kształtować Europę na poziomie, na którym każdy z nas chce żyć, bez względu na to czy pozostajemy w pozycji pracodawcy, reprezentanta uczelni wyższej czy też innej jednostki, która funkcjonuje na obszarze Unii Europejskiej.