Publikacja: | Aktualności /

Polska Unia Edukacyjna zrzesza wyróżniające się szkoły oraz uczelnie. Jednym z jej zadań statutowych jest dbanie o wysokie standardy ich działalności gospodarczej, społecznej, dydaktycznej i naukowej.

W styczniu bieżącego roku, pod patronatem Przewodniczącego Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich,  Polska Unia Edukacyjna utworzyła ogólnopolskie Centrum Doskonałości Dydaktycznej i Naukowej (CDDIN), które zamierza być ośrodkiem referencyjnym dla podobnych inicjatyw uczelnianych i szkolnych.

Prezesem Zarządu Polskiej Unii Edukacyjnej jest wiceprezydent Uczelni Łazarskiego dr Mieczysław Błoński, a Dyrektorem Centrum Doskonałości Dydaktycznej i Naukowej profesor Zbigniew Marciniak, do stycznia bieżącego roku Przewodniczący Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego.  

W Unii Europejskiej (i w Wielkiej  Brytanii) systemy kształcenia oraz programy nauczania należą do kompetencji poszczególnych państw. W związku z tym są mocno zróżnicowane. Już w kwestii wieku rozpoczęcia obowiązkowego nauczania przedszkolnego i szkolnego pomiędzy krajami europejskimi występują spore różnice.  

W skrajnym przypadku (Luksemburg i część Wielkiej Brytanii) obowiązek ten dotyczy dzieci w wieku czterech lat, w kilku innych państwach pięciu lat, w kilkunastu sześciu lat, a w pozostałych w wieku siedmiu lat. To samo dotyczy okresu trwania obowiązkowego nauczania. Waha się on od dziewięciu do trzynastu lat i kończy w wieku piętnastu, szesnastu, siedemnastu lub osiemnastu lat. 

W Polsce liczba uczelni ulega ciągłej zmianie. Tylko w roku 2021 w likwidacji było 57 uczelni niepublicznych. W roku akademickim 2018/2019 dla przykładu około 130 uczelni publicznych i około 350 uczelni niepublicznych prowadziło 636 kierunków studiów z dziedziny nauk społecznych, 508 z dziedziny nauk ekonomicznych, 248 z dziedziny nauk technicznych, 211 z dziedziny nauk prawnych, 182 z dziedziny nauk medycznych, 181 z dziedziny nauk humanistycznych i 134 z dziedziny nauk o zdrowiu.

Programy nauczania szkół podstawowych i średnich są w wielu państwach regulowane przez władze krajowe lub regionalne w znacznie większym stopniu niż programy studiów szkół wyższych. Szkoły podstawowe i średnie (jeśli są nieprofilowane) mają w różnych krajach podobne przedmioty i w ramach tych przedmiotów mają realizować minima programowe. Taka jest generalna zasada, od której są wyjątki.  

Szkoły wyższe natomiast, oprócz setek kierunków, mają bardzo rozbudowaną liczbę specjalizacji, które zawierają  często całkowicie odmienne programy kształcenia. W skrajnych przypadkach niektórych uczelni dochodzi do tego, że każdy student specjalizuje się  w wybranej przez siebie, indywidualnej, bardzo wąskiej dziedzinie.

Po roku 1989, w wyniku przemian ustrojowych, w Polsce zaczęły szybko powstawać nowe podstawowe i średnie szkoły prywatne oraz nie istniejące wcześniej uczelnie niepubliczne. Zaczęły następnie łączyć się w związki, które reprezentowały ich interesy i pomagały im przetrwać w trudnym okresie tworzenia nowych reguł funkcjonowania państwa i społeczeństwa.

Jedną z takich organizacji był Polski Związek Pracodawców Prywatnych Edukacji, który powstał w roku 2000 przy Konfederacji Lewiatan. W roku 2016 zmienił swoją nazwę na Polską Unię Edukacyjną.

 

Więcej informacji >>>